Werken aan vertrouwen met studenten fysiotherapie

Inlezen op leerdoelen

Voorafgaand aan de lessen had ik me ingelezen op de theorie van motiverende gespreksvoering. Erg interessant en mooi om te zien dat fysiotherapeuten dit in hun opleiding meekrijgen. Tegelijkertijd weet ik dat de praktijk soms heel anders is én voelt dan de theorie. Draaien ze een standaard riedeltje of vragenlijstje af? Of tonen ze ook echt empathie? Neem een simpele maar belangrijke vraag als ‘Hoe gaat het me je?’ De vraag stellen is één, daarbij ook echt contact maken is twee.

Aanvulling op docent

Tijdens de lessen en het assessment voelde ik die empathie soms heel sterk. En regelmatig was ik ook onder de indruk van hoe de studenten de technieken uit het boekje perfect wisten toe te passen. Beide zijn belangrijk. Het is uiteindelijk aan de docent om te bepalen of de studenten dit deel van hun vak voldoende beheersen voor in de praktijk. Ik probeer daar een aanvulling op te zijn, met name op het stukje empathie. Want patiënten zelf hebben er echt geen boodschap aan of hun fysiotherapeut de juiste gesprekstechniek toepast… 

Bij één van de studenten kwam dit duidelijk naar voren. Deze student heeft een sterke persoonlijke afkeer tegen roken. Dat moest hij echt loslaten. Want ik voelde dit. En één ding wist mijn karakter zeker: stoppen met roken zou ik nooit doen. Ik voelde zijn frustratie hierover en dat zorgde voor een vertrouwensbreuk. Die moest hersteld worden. Tijdens time-outs hebben we dat met elkaar en met de docent besproken.

Geen goed of slecht

Bij dit soort feedbackmomenten ben ik zo zorgvuldig mogelijk: ik houd het altijd bij wat de situatie met mij doet in de rol van mijn personage. En blijf weg van goed of slecht. Bij studenten in opleiding denk ik dat dit extra belangrijk is. Met name tijdens het assessment waren de concentratie en soms zenuwen vaak goed voelbaar. En dat snap ik ook. Motiverende gespreksvoering is écht een ingewikkelde techniek. Want motivatie kun je nu eenmaal niet opleggen. 

Het was fijn om dit hele traject betrokken te mogen zijn. Voor de studenten, omdat ze me een beetje leerden kennen en dit de spanning er een beetje afhaalde. Maar ook voor mezelf, omdat ik extra kon inspelen op persoonlijke uitdagingen en mensen echt heb zien groeien. Dan is het ook leuk om positieve feedback te geven. En ze soms echt te zien stralen. Het viel me op hoe streng veel studenten voor zichzelf zijn. Ze zien niet altijd hoe goed ze het doen. Ook dat mogen ze best horen.